radio palavos ©

Με αφορμή την αναφορά σε προηγούμενο ποστ, ήρθε η ώρα να ανακαλέσω τις μαύρες μνήμες του καλοκαιριού και να αναφέρω την ύπουλη επιδρομή που δέχτηκε το σπίτι μου από 4 (ναι 4) νυχτερίδες…

Βράδυ Ιουνίου και εγώ έχω επιστρέψει στο σπιτάκι μου από ένα άθλιο παραλιακό μέρος που εργαζόμουν. Η ζέστη αρκετή κι έτσι άνοιξα πόρτες, παράθυρα, παντζούρια και ελαφρώς τα πόδια μου για να περάσει ο αέρας να δροσιστώ. Η βραδιά κυλούσε ομαλά και αν εξαιρέσεις τον γέρο που έκανε μάτι από απέναντι και μου έστελνε φιλιά, όλα ήταν φυσιολογικά! Ήρθε σε κάποια φάση ο αδερφός μου από τη δουλειά του, ήπιαμε μπυρίτσα και μετά από πολύ κουβέντα αποφασίσαμε να παραδοθούμε στην αγκαλιά του Μορφέα…

Εκεί που σβήνουμε τα φώτα και αρχίζω να χαλαρώνω… κάτι ακούγεται!
“πατ” στον ένα τοίχο, “πατ” στον άλλο!
Ανάβω το φως και τι βλέπω ο ζαλισμένος; 2 νυχτερίδες στήσαν τρελό χορό μέσα στο σπίτι!
Βάζω μια φωνή και ξυπνάω τον αδερφό μου. Βγαίνει από το δωμάτιό του και βλέπει τις νυχτερίδες… Σαν τους παλαβούς τρέχαμε μέσα στο σπίτι…
Μετά μου σκάει το τρελό το δεδομένο!
Αν κάτσει η νυχτερίδα στα μαλλιά σου, την έκατσες γιατί δεν βγαίνει…
Και τυλιγόμαστε με τα σεντόνια…
Και να βλέπεις ένα πιπίνι και έναν τρελό μέσα στο σπίτι, τυλιγμένους με τα σεντόνια, να τρέχουμε και να κυνηγάμε – μας κυνηγάνε νυχτερίδες…
Μετά από 2 ώρες τρεξίματος το σκορ είχε : Νυχτερίδες – ένοικοι 1-0 !
Στην τελική δεν την παλέψαμε άλλο και σηκωθήκαμε και φύγαμε από το σπίτι και μείναμε στον οικισμό των νυχτεριδόπληκτων (στης μαμάς βρε!).
Την επόμενη μέρα, πήγαμε στο σπίτι, το επιθεωρήσαμε και αφού βεβαιωθήκαμε ότι φύγαν οι επισκέπτες μας, επαναπατριστήκαμε. Το βράδυ εκεί που κοιμόμασταν ήσυχα και ωραία -τα παντζούρια φυσικά κατεβασμένα – ακούμε τον ίδιο θόρυβο!
Και άντε πάλι τα σεντόνια στο κεφάλι, άντε πάλι τις σκούπες ανά χείρας και δεν συμμαζεύεται… Τελικά πήραμε τηλέφωνο στον πατριό μου και ήρθε και μας απάλλαξε από αυτή την φοβερή και τρομερή απειλή!