radio palavos ©

Για αρχή να προτείνω την αλλαγή της ονομασίας του θεσμού, καθώς και τον σκοπό του, σε τηλεμαραθώνιο εγω-συμπαράστασης. (περισσότερο πιασάρικο, σίγουρα χαρακτηρισμός διοργάνωσης)

Προσπαθώ σκληρά να θυμηθώ ποια μεγάλη θεομηνία χτύπησε την χώρα μας και συγκεκριμένα τα γραφεία των καναλιών και του περιοδικού που διοργανώνουν αυτή την τελετή! Γιατί δεν υπάρχει άλλος λόγος που η χτεσινή τελετή θύμιζε τελετές δεκαετίας του ‘30! Στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο φίλες και φίλοι όλα έχουν να κάνουν με τον χρόνο και ο χρόνος είναι μια έννοια που δεν υπήρχε στη χτεσινή (και σε όλες τις προηγούμενες διοργανώσεις)! Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο όλοι μα όλοι είχαν ελευθερία χρόνου για το λόγο τους, καθώς επίσης ελευθερία να εκφραστούν ελεύθερα και κατα βούληση για το πόσο σπουδαίος είναι αυτός που βραβεύεται! Για το τυπικό, σε περίπτωση που δεν υπάρχει λογική πουθενά, να αναφέρουμε ότι αν δεν ήταν σπουδαίοι δεν θα παίρναν το αγαλματίδιο που με τόση χάρη και επιμονή ο κύριος Πρέκας θέλει να το μεταμορφώσει σε EMMY!

Από τη μεριά της παρουσιάστριας, η επιλογή της Λαμπίρη δεν ήταν και η φαεινότερη ιδέα but I can live with that! Από την άλλη μεριά τα τιμώμενα πρόσωπα can’t! Φαντάζομαι ακυρώνει το όλο concept της εκπομπής της, το γεγονός ότι από τη μια κυκλοφορεί ως fashion και μη police και από την άλλη είναι οικοδέσποινα σε ένα πάρτυ που όλοι της οι καλεσμένοι έχουν περάσει από τα σχολιανά της… TEMPTING!! Αν εξετάσουμε την ψυχολογία της παρουσιάστριας θα δούμε έκδηλο άγχος, αδυναμία συγκέντρωσης, αμυντική στάση (επιβεβαιώθηκε όταν κάποιος από το 10 είπε για την ποιότητα των εκπομπών και ο μεγάλος σκηνοθέτης που καθόταν δίπλα της, την κοίταξε ειρωνικά! Το γεγονός ότι χρειαζόταν να απευθύνεται συνέχεια σε κάποιον μέσα στην αίθουσα, να κρατάει όμηρο όποιον πήγαινε να αποδώσει βραβείο, μας δείχνει ότι και η ίδια δεν πίστευε σε αυτό που έκανε και προσπαθούσε φιλότιμα να κερδίσει αυτοπεποίθηση και να βρει άλλοθι που θα κάλυπτε τη δυσπιστία της!

Ο υπεύθυνος του “θεσμού”, επιβεβαίωσε ότι είναι υπεύθυνος του θεσμού και τάισε το ΕΓΩ του πάρα πολλές φορές, ισόποσες με τις φορές εμφάνισής του στη σκηνή! (Σε εκείνα τα σημεία η Λαμπίρη έχανε την πίστη της σε ότι έκανε). Δήλωσε απογοητευμένος που κάποιοι τόλμησαν και φύγαν νωρίς! Δίκιο είχε το παιδί μας βρε! Ποιος μαλάκας θα τολμούσε να φύγει από μία τελετή η οποία έχει κακή οργάνωση και όσοι ανεβαίνουν στη σκηνή ξεχνάνε να κατέβουν γιατί τους ήρθε να πουν δημόσια ιστορίες από το στρατό (τρόπος του λέγειν…)! Ποιος δεν γουστάρει 5 ώρες ανούσιων ομιλιών! Στη λήξη της πολύ όμορφης τελετής, ο κύριος Πρέκας είπε ότι ήταν έτοιμος να ανακοινώσει την αποχώρησή του από το θεσμό (μπου χου χου! κλαψ κλαψ), αλλά το μετάνοιωσε και θα παραμείνει (DRAMA QUEEN)! Επίσης δήλωσε σε πιο λυρικό ύφος ότι κατά τη διοργάνωση της φετινής τελετής δέχτηκε πολλές απειλές για τη βράβευση συγκεκριμένων προσώπων και παραγωγών… (No way dude!)! Προσωπικά δεν με έπεισε ότι ΔΕΝ υπέκυψε!

Ας περάσουμε τώρα στην απαίτηση του κυρίου Πρέκα, να δημιουργήσει ακαδημία τηλεόρασης![...] Τι τον σταματάει τόσα χρόνια; Αν ήθελε μπορούσε να δημιουργήσει! Έναν καλό οικονομολόγο ήθελε και ένα bugdet ίσο με τη χορηγία που έθεσε φέτος η WIND! Άντε επειδή είμαι γεναιόδωρος και επειδή ζούμε στο Ελλαδιστάν βάλε και το κόστος της τελετής. In this case η τελετή θα είχε μια πολύ καλή δικαιολογία για την προχειρότητα και την κατάντια της.

Σε γενικές γραμμές η φετινή εκδήλωση έπρεπε να είναι καλύτερη από την περσινή. Δυστυχώς αυτό το στοίχημα ο κύριος Πρέκας το έχασε. Για να μη παρεξηγηθώ, δηλώνω πως εκτιμώ το έργο και την προσπάθειά του, αλλά η κριτική είναι αναπόφευκτη! Στοιχηματίζω ότι και τα επόμενα βραβεία θα είναι ακριβώς το ίδιο χάλια! Μάλλον εδώ στην Ελλάδα, που γένισε τον πολιτισμό, ξέρουμε να βραβεύουμε καλύτερα από ότι όλες οι άλλες ανατπυγμένες χώρες, not to mention USA, όπου 2 φορές το μήνα διοργανόνεται μία τελετή βράβευσης με τηλεοπτική κάλυψη.